Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

12 Δεκεμβρίου 2012

Poems selected from "The suspiciousness of an alibi" (2010)




Poems selected 
and translated from the Greek 
by Yiannis Goumas


Self-knowledge

                                           How much longer will you poets stay awake?
                                                    Were you to spend a thousand evenings
                                                     and yet another thousand starlit nights
                                             you’ll always have in you what grieves you:
                                                                                                empty glasses
                                                       and fingers scratched by cruel verses.
                                      Your distant lands will always be built on myth
                                           and prayers will lie in ambush for yesterday
                                                                         hanging on their shoulders
                                                                the saviours’ lovely arrow cases.

                                                                                  And who am I to talk?
                                                                        A faceless usher of dreams. 


By birth

Rough chest- thorns have grown
inside the shirt
the skin is copper-coloured
and the ribs are dry walls in barren fields.
His mind was ruined in this place
and the province
a merciless, loveless mother of a thousand and one deaths
and secret ledgers under the bridal bedclothes
turns the key
locking her lads out of the house.
He walked alone for long
alone he dug the earth till his nails
bled
but never did he breathe the clear sky
and the “being” of this world
like a castaway by birth
abandoned by roads and sweaty distances
he keeps on twisting and turning
in the grave dug by our stubbornness.

His mind was ruined
in his chest thorns have grown.    


Colchis

We set out in the world
each one looking for what‘s in store for him.
You say it’s in the war that you look for a kiss
and I tell you it’s the thousand years
that I’m drunk on a wooden mast
a wet rag, eyes dried northwards
hands clutching the rope of a subterranean truth
that I may seek a footprint of yours.
Poor writings of another parody. 
We set out in the world
looking for discoloured railings
and the ghosts of a youth and a sullen spring
brows puckered up and loving
stray dogs basement bums
who never rested on spread out arms
what our need begets
and what only time can offer.

We set out in the world
each one getting what he deserves
and Colchis is taking years to appear.


Plural

Vivid are the colours hanging on walls
familiar scenes of past decades
oozing tobacco smoke
of incessant tight-mouthed puffing
and compulsive looks
eyes that have forsaken their morning star
and meet in low dim lights.
Friends as always the unfamiliar habitués
who keep on introducing themselves when they are short of drinks
hands extended
friends who always part a couple of hours before dawn
on the dirty steps of some memory.
Vivid are the colours hanging on walls
girls worn out
with serving coloured water all night long
in glasses cracked by endless clinking
changing names on chafed lips
now wipe our life like wiping a table;
on their hands the lines of battle
and the cloth wet with hidden memories.

Vivid are the colours
and like our years they hang shyly on verses.          


Paranoia

I am looking forward to a paranoia
ignoring what the big shots have to say.
Verses residing in our bodies
have fractured our joints
and draw blood from the unsealed veins.
That’s why I am looking forward
to opening a way with the sword of love affairs
and a lasting wish given on first of April
wholesale
or a bit from your own grim fall
as a land barren from origin
never fortunate to suffer unjust slavery.
Tyrannically I look forward
¾ are you at least listening to me? ¾
and I’m relieved by the downfall of certain young hopefuls 
unlined palms dig things to come
and pull down from scratch the ages’ truths
as if souls never sweat
or are in the habit of fasting love underground.

So I am looking forward
and though I possess a book of paranoias
I know that tomorrow the litany will end
and everyone will be interred looking at their watches.


Time remains the same

Fooled by time
and the deep cuts of a myrrh-bearing spring
we walk up the stairs.
On our shoulders
pallid mourning and assortments of cheap
bygone tears
and questions left unanswered by human eyes.
In our hands
oars fastened with shrouds of Columbus’ galley
that someone else had first sailed her to the west
in his heart hanging
a load of curses by an enslaved, total generation.
At our feet
drag years in chains
scraped and trampled on a thousand times
begging like old women for some nostalgia
before passing away
clinging to the faded footprints.

How many more stairs remain?
How many years?
Well, either here or in Hades
time remains the same.


Cello

I want a cello to be playing for me as I pass away
and a moon that knows how to pace
and in addition
a maestro to put an end to what begins
and show me at last
a few of the end’s tools
something of what in life I avoid.  


Like a wrong story

The young who grew into men just now
have for a haunt the haunt of old timers
they sit quietly at the bar
and order their mirror on the rocks;
good old symbolisms bygone jokes
and casual music for dried up tastes.
They roll the years without filter
and for paper they wrap indispensable poems
changing their rhymes and their “don’ts”.
They look suspiciously
they have their fishhook lying by the door
fully aware who’s coming and who’s waylaying.
From an early age they had read the story
lots of waste and no answer.
When will a breath soothe their bodies?
They write with earth and erase with rain
they are soaked working their papers by hand
but the pencil tireless on a straight course
for us an unruly plough
disciplined to them.

The young who grew into men just now
roll the years without filter
and look at us suspiciously like a wrong story.


Parenthesis

My withered loves
smell of sulphur, their breaths of alcohol.
Boats made fast on the pier of a day
awake with a start
and faded by the midday sun
like a book I laid aside years ago  
and remember but little now
sighing deeply and rubbing my eyes.
My withered loves
wear gowns and stiletto heels
throw their want on their shoulder and look at me puzzled
oiling their warped rifle
loaded long ago
and levelled, ironically, at their own breast.

My withered loves
have been hanging around for years now
and pass their life like an open parenthesis.


Carré Fix

A birch tree is leaning northward
for years now dressed in black
her hair down to her waist
a girl withered in strange ideals
now pains memories
and sings men’s verses to herself:
our father who art in heaven hallowed be thy name.
She smokes, not a filter tip, in anticipation of the livings’ resurrection
and with her breath she censes the earth’s bones
as in the past fate censed her.
Time is ground in her headaches
and flows from her eyes
like the spring Aphrodite washed her body.

A birch tree stands in the north
her hair, yellowed foliage
offered without resistance
to the mortal tends of a so-called autumn. 


Accidental

Dust falls from on high
and here are we vexed about the future.
How can the soul rejoice after so much salt;
She drinks at night
and smokes sick verses at dawn
she sports gold-embroidered stoles
given by a slender hand
and lies to rest as the sun looks at her
as the sun makes her hair blond
and devoutly scalds her blood.

Dust falls from on high
and here words refuse to meet.    


Apology

Zincs are playing music
this rainy all-night do.
A bunch of keys is up to Salome’s tricks
waiting for our head to lean on the empty plate.
No, I mutter sotto voce
I’m not the one who beat the sun hollow
or he who is beating the tambourine.


Sanctum 

Take hold of this stone
open your hand and like a flash throw it in this sanctum
named sea.
Afterwards with silence grazing the lips
grab at the wave
and drag it out to drain
till you find the poems I used
to find you
to be able to look for you in this very death.


Now

It took me years to realize
that the line was cut deep into the rock
and what pours out and roars is neither voice nor breath.
Years later did I realize
that glances tauten and spread day by day
leaving bare-breasted in the wind what hands build
and abandon like ships in full sail      
what the muses sung melodiously under the willow tree.

Now as I watch you setting sail it occurs to me
that the port sustains yet another aspect
another look
which masses of azure seaweed cover with their beauty.      


Laconic

I got lost in corridors and passages
in the empty wakefulness of this barren age
and for years I hear how spectres weep
that we keep afloat in absent poems.


Memory’s earthenware jug

Hidden in memory’s jug
and soaked in blood and wine
I saw time’s unbroken stone
a hope’s last lamp
for struggles left incomplete
leaving behind an empty moon.

Loners multiplied in basements
for years angels hid the cause
they dug deep to raise the gallows
oldsters and babies turned to dust
trees renounced their fruit
and pains ceased without childbirth.

Fires were lit in all squares
all the dead were proclaimed saints
they rinsed sins with water
they wore tinplate panoplies
they put secret love affairs to the sword
threw irons and concrete in agonies.

Others petrified and didn’t participate.
Can you shut sorrow in a drawer?
Paper and stone, poems apart
from the folly poets didn’t have
in songs another sort of famine
a part of our life they didn’t have.

Hidden in memory’s jug
I seek the water’s inebriety
time isn’t defined with grace.
Did the hands of Achilles or Paris
bury the dead sun-god
with the shield upright on the grass?      

11 Δεκεμβρίου 2012

Ντοκουμέντο: Ο Άλκης Αλκαίος στην τηλεόραση (1990)


Θερμές ευχαριστίες στον μοναδικό Μάνο Ορφανουδάκη 
που έφερε στην επιφάνεια τέτοιο ντοκουμέντο.

Ο Άλκης Αλκαίος και ο Θάνος Μικρούτσικος 
σε μια τηλεοπτική συζήτηση το 1990.

21 Ιουλίου 2012

Φτελιά



Της Σύλβια Πλαθ

Εγώ τον ξέρω το βυθό, λέει. Τον έχω γνωρίσει με την πιο βα-
                            θια μου ρίζα:
Είναι αυτό που φοβάσαι.
Εγώ δεν το φοβάμαι: Έχω βρεθεί εκεί.

Να` ναι η θάλασσα που αφουγκράζεσαι μέσα μου;
Η πικρία της;
Ή η φωνή του κενού, που πάντα σε τρέλαινε;

Ο έρωτας είναι μια σκιά.
Πως ψεύδεσαι και θρηνείς στο κατόπι του
Άκου: αυτές είναι οι οπλές του: έφυγε τρέχοντας, σαν άλογο.

Έτσι κι εγώ όλη τη νύχτα θα καλπάζω ορμητικά,
Μέχρι να γίνει πέτρα το κεφάλι σου, το μαξιλάρι σου ένας μι-
                         κρός ιππόδρομος,
Που θ` αντηχεί, που θ` αντηχεί.

Ή θα` θελες να σου` φερνα του φαρμακιού τον ήχο;
Τώρα ακούγεται η βροχή, αυτή η απέραντη σιωπή.
Κι αυτός είναι ο καρπός της: λευκός σαν δηλητήριο.

Εγώ έχω υποστεί τις θηριωδίες της δύσεως.
Καμένη ως τη ρίζα
Τα πυρακτωμένα ηλεκτρικά μου νήματα καιόμενα, ορθά, ένα
                         συρμάτινο χέρι.

Τώρα γίνομαι κομμάτια, ραβδιά που εκτινάσσονται.
Άνεμος τέτοιας βιαιότητας
Δε θα ανεχτεί παρατηρητές: Πρέπει να ουρλιάξω.

Η άγονη σελήνη, είναι κι αυτή ανελέητη
Άσπλαχνα θα μ' έσερνε κοντά της,
Η λάμψη της με τραυματίζει. Ή μπορεί να την έχω εγώ αιχ-
                               μαλωτίσει.

Την αφήνω να φύγει. Την αφήνω να φύγει.
Φθίνουσα κι επίπεδη, σαν να' χει υποστεί ριζική επέμβαση.
Πως μ' έχεις έτσι προικίσει με τους εφιάλτες σου που με κατέχουν.

Με κατοικεί μια κραυγή.
Κάθε βράδυ φτεροκοπά προς τα έξω
Ψάχνοντας, με τ' αγκίστρια της κάτι ν' αγαπήσει.

Πως με τρομάζει αυτό το σκοτεινό πράγμα
Που μέσα μου κοιμάται
Ολημερίς νιώθω τις απαλές, ανάλαφρες δονήσεις του, τη μο-
                                χθηρία του.

Σύννεφα περνούν και διασκορπίζονται.
Αυτά είναι τα πρόσωπα του έρωτα, αυτά τα χλομά κι αλύ-
                              τρωτα;
Γι` αυτά λοιπόν ταράζεται η καρδία μου;

Είμαι ανίκανη για περισσότερη γνώση.
Τι είναι αυτό, αυτό το πρόσωπο
Τόσο δολοφονικό μέσα στο βρόχο των κλαδιών του; -

Με τα φιδίσια οξέα του φιλά.
Μαρμαρώνει τη θέληση. Αυτά είναι απομονωμένα, αργό-
                               συρτα σφάλματα.
Που σκοτώνουν, σκοτώνουν, σκοτώνουν.

13 Απριλίου 2012

Η καχυποψία ενός άλλοθι στη Σαλαμίνα



Με ιδιαίτερη χαρά σας προσκαλούμε 
στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής 
τού Χρήστου Α. Μιχαήλ 
με τίτλο “Η καχυποψία ενός άλλοθι” 
που θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα “Δημήτρης Μπόγρης” 
του Δημαρχείου Σαλαμίνας 
την Κυριακή (του Θωμά) 22 Απριλίου, ώρα 11:00 πμ.

Για το βιβλίο και τον συγγραφέα θα μιλήσουν:
-Μαρία Παλέρμου (φιλόλογος- ιστορικός)
-Βασιλική Πέτσα (συγγραφέας- υπ. διδάκτωρ λογοτεχνίας)

Θα τραγουδήσουν: 
ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης και η Μαρία Παπαγεωργίου. 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ 
***

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Ο Χρήστος Α. Μιχαήλ μας παρουσιάζει μια σειρά από ποιήματα χωρίς ηλικία, συνοδευόμενα από σκίτσα της Παναγιώτας Τσιμπαλίδη. Αποστάγματα νύχτας και ημέρας, ζωή καταχρασμένη σαν ελπίδα, έρωτες που δεν χώρεσαν στις λέξεις, θεωρίες που έμειναν θεωρίες, ρολόγια που δεν πρόλαβαν, απολογίες και τοκισμένα ψυχικά χρέη, τραγούδια που κι έγιναν ασπίδα και συνείδηση. Τριάντα ποιήματα σε ελεύθερο στίχο και εννέα έμμετρα, δοσμένα με την καχυποψία μιας πένας που δικάζει τα ίδια της τα άλλοθι.  

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Γεννήθηκε στη Σαλαμίνα, τελείωσε το σχολείο στη Λεμεσό και σπούδασε Χρηματοοικονομική και Τραπεζική Διοικητική στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Έχει συνεργαστεί ως δημοσιογράφος επί μουσικών και πολιτιστικών θεμάτων με διάφορα περιοδικά, έντυπα (Δίφωνο, Όασις, Ως3, Culture, Μετρονόμος, Γεωτρόπιο της Ελευθεροτυπίας κ.α) και διαδικτυακά (Difono.gr, Poiein.gr, MusicPaper.gr, MusicHeaven,gr κ.α). Τα τελευταία χρόνια ζει, παρατηρεί και γράφει σε μια διαδρομή μεταξύ Αθηνών και Σαλαμίνας. 


Facebook Event: 

Περισσότερα: 


21 Μαρτίου 2012

Ταυτότητα ποιητής



Ένα παιχνιδιάρικο ερωτηματολόγιο 
εν είδει ψυχαναλυτικού εργαλείου
υπό τον ψυχίατρο και ποιητή Σωτήρη Παστάκα.


1. Γράφετε μόνο ξύπνιος;
- Ξάγρυπνος και νυσταγμένος.


2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση, γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;
- Εξαρτημένος είσαι όταν θέλεις πάσει θυσία να απαλλαγείς από κάτι αλλά δεν μπορείς. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να απαλλαγώ. Όχι ακόμα.


3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;

- Δεν θα έλεγα ότι αισθάνομαι ποιητής, παρά μόνο όταν απειλούμαι από γραφικούς και ποιητές.


4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;

- Η αποτυχία είναι το προσωπικό μου άνω φράγμα.


5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας; β) ένα
ηλιοβασίλεμα;  γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;

- Μάλλον το αντίστροφο συμβαίνει: ένα ποίημα για την κάθε περίπτωση.


6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με
ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;

- Απαγορεύεται το απαγορεύεται, αλλά κανείς δεν το τηρεί: καθένας έχει τα προσωπικά του ταμπού.


7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε
η συντεχνία;
- Προσπαθεί η συντεχνία, αλλά καταφέρνω και αμύνομαι (ακόμα). Εξάλλου πάντα έκανα κακές δημόσιες σχέσεις για τα μέτρα των ποιητών.


8.Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι
κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;

- Στο σοφότερο.


9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;

- Από άποψη.


10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, πια είναι η δική σας;

- Η μούσα μου είναι μισότρελη, δεν θέλετε παρτίδες μαζί της.


11. Σας έχει επισκεφθεί η έμπνευση τώρα τελευταία και πότε ήταν η
τελευταία φορά που σας κορόιδεψε;

- Πλήρης αναξιόπιστη η έμπνευση, αλλά μαζί με τη δουλειά και το “γαμώτο” είναι τα μόνα εργαλεία που διαθέτουμε απέναντι σε εκείνο που μας ροκανίζει εσωτερικά.


12. Ποιος ήταν ο τίτλος του πρώτου σας ποιήματος και για ποιο πράγμα
μιλούσατε;
- “Ώρες”. Σκέτη αποτυχία, αλλά το διασκέδασα με την ψυχή μου.

13. Είστε ερωτευμένος αυτόν τον καιρό;


- Ανήκω στο ζωδιακό κύκλο των Διδύμων. Τα συμπεράσματα δικά σας.



14. Πως αισθάνεστε όταν σας αποκαλούν ποιητή;

- Αγχώνομαι.


15. Σας ώθησε κάτι ώστε να ασχοληθείτε με την ποίηση ή ήταν δική σας
απόφαση;
- Η στέρηση της έκφρασης και το απότομο ξεκλείδωμα της πόρτας.


16. Πιστεύετε ότι για να είναι κάποιος ποιητής πρέπει να έχει κάποιο χάρισμα
ή απλώς πολλά ελαττώματα;

- Πρέπει να έχει το χάρισμα να κεφαλαιοποιεί τα ελαττώματά του.


17. Στη ζωή σας έχετε αφοσιωθεί μόνο στην ποίηση ή έχετε και κάποια
κατοικίδια ή ακριβά αυτοκίνητα ή ερωμένες.
- Όσες φορές στη ζωή μου αφοσιώθηκα σε κάτι, αυτό ήταν γένους θηλυκού.


18. Γράφετε καθαρά μόνο δικές σας σκέψεις ή κλέβετε και τις σκέψεις
άλλων ατόμων;
- Η παρθενογένεση σταμάτησε στον Χριστό. Προσωπικά παρατηρώ, σκέφτομαι και γράφω.


19. Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταμπού στην ποίηση;

- Η αυτολογοκρισία είναι καρκίνος αλλά και γεγονός.


20. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο χειρότερος χαρακτηρισμός για έναν ποιητή;

- Στρατευμένος;


21. Πως ορίζεται η ποίηση;

- Αν καταφέρουμε στ’ αλήθεια να ορίσουμε την ποίηση, την πατήσαμε.



*Πρώτη δημοσίευση www.poiein.gr

21 Φεβρουαρίου 2012

A LEAP FORWARD.... ΕΝΑ ΑΛΜΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ (Ανοιχτή πρόσκληση )


Το βιβλιοπωλείο  ΙΑΝΟΣ και η Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης  ΠΟΙΕΙΝ ( HYPERLINK "http://www.poiein.gr/"www.poiein.gr) στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Παγκόσμιου Κινήματος της Ποίησης, WORLD POETRY MOVEMENT, για τον εορτασμό της 29ης Φεβρουαρίου του Δίσεκτου έτους 2012, παρουσιάζουν: 
«A LEAP FORWARD.... ΕΝΑ ΑΛΜΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ»
[ 6Χ6 ]

6 νεότεροι ποιητές σε ρόλο συνεντεύκτη συζητούν ανά ζεύγη με 6 καθιερωμένους ποιητές.
1. 18.30- 19.00:    Πέτρος Γκολίτσης Χ Γιάννης Δάλλας
2. 19.00-19.30:     Χρήστος Α. Μιχαήλ Χ Γιάννης Γκούμας
3. 19.30- 20.00     Ευτυχία Παναγιώτου Χ Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ
4. 20.00- 20.30     Σπύρος Αραβανής Χ Αντώνης Φωστιέρης
5. 20.30-21.00     Βασίλης Ζηλάκος Χ Γιώργος Χρονάς
6. 21.00- 21.30     Φωτεινή Λαμπρίδη Χ Σωτήρης Παστάκας
Κατά τη διάρκεια σας εκδήλωσης θα γίνονται δωρεάν ανταλλαγές ποιητικών βιβλίων μεταξύ των παρευρισκομένων. (ελάτε με το βιβλίο σας!)

Ιανός, Σταδίου 24 Αθήνα, Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012, 
 ΏΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 18.30


Χορηγός επικοινωνίας: Στο Κόκκινο 105,5


* Την αφίσα της εκδήλωσης επιμελήθηκε η Ελευθερία Άνθη ενώ το σκίτσο έγινε αποκλειστικά για το Ποιείν από την εικαστικό Φαίδρα Χαρδά. 


***

Λίγα λόγια παραπάνω για το παγκόσμιο γεγονός:

Η Συντονιστική Επιτροπή του ΠΚΠ καλεί όλους τους ποιητές αλλά και τις ομάδες που ασχολούνται με την ποίηση, παγκόσμια, να αρχίσουν από τώρα να οργανώνουν εκδηλώσεις στα μέρη τους, Κάτω από την αιγίδα του «Άλματος στο Μέλλον».

Μπορεί να φαίνεται μόνο με απλή σύμπτωση το γεγονός, αλλά η κατάληψη της Γουολ Στρητ, η οποία άρχισε στις 17 Σεπτεμβρίου του 2011, συνέβη κατά την διάρκεια και μόλις λίγες μέρες πριν από την προηγούμενη παγκόσμια εκδήλωσή μας, του καλέσματος των «100 χιλιάδων Ποιητών για την Αλλαγή» που πραγματοποιήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 2011. Και το διαπιστώσαμε, όλοι ότι με το κίνημα της κατάληψης της Γουολ Στρητ, «γράφτηκε ένα ποίημα» από όλους τους ανθρώπους αυτού του Κόσμου. Ένα ποίημα γεμάτο από τα συναισθήματα και τις φωνές των ανθρώπων, για Δικαιοσύνη και Αληθινή Δημοκρατία σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Ας οργανώσουμε λοιπόν εμείς οι ποιητές, εκδηλώσεις που θα γίνουν «άλματα στο Μέλλον», γέματα με την έμπνευση και την δύναμη που τα γεγονότα της προηγούμενης χρονιάς, (γεγονότα σαν αυτά της Τυνησίας, της Αιγύπτου της Λιβύης και του Βισκόνσιν, για να αναφέρουμε μόνο μερικά), μας έχουν εμπνεύσει, και έχουν καταφέρει να «ξυπνήσουν» τις συνειδήσεις του κόσμου για ένα καλύτερο Κόσμο και μια αληθινή Δημοκρατία.

8 Φεβρουαρίου 2012

Το ψαράκι της γυάλας



Του Μάριου Χάκκα


   Ο άνθρωπος, με τη φραντζόλα υπομάλης, είναι ο ίδιος που πριν δύο χρόνια περίπου κρατούσε καρπούζι. Τότε ήταν Ιούλιος! και φυσικά υπήρχαν καρπούζια, ενώ τώρα Απρίλης και πήρε φρατζόλα. Βέβαια και καρπούζια να υπήρχανε, πράγμα αφύσικο για μήνα Απρίλη, αυτός πάλι για φρατζόλα στο φούρνο θα πήγαινε, όπως άλλωστε όλος ο κόσμος.
Μέσα στο γενικό πανικό, πέσαν όλοι στα τρόφιμα. Περίμενε κι αυτός κάπου μισή ώρα σειρά και στο τέλος βρέθηκε με μια ζεματιστή φρατζόλα στο χέρι. Άλλοι παίρνανε τρεις και τέσσερες, αυτός μόνο μία. Για τη δουλειά που την ήθελε και μία αρκούσε. Την έβαλε κάτω από τη μασχάλη και πήρε τους δρόμους.
   Το σωστό είναι όταν κάποιος κρατάει μία φρατζόλα, να πηγαίνει στο σπίτι του. Όμως ο δικός μας δεν μπορούσε να πάει. Στη συνοικία που έμενε, από τα χαράματα είχαν αρχίσει συλλήψεις και μόλις πρόλαβε να ντυθεί βιαστικά, πετάχτηκε έξω και ξεμάκρυνε γρήγορα, αναζητώντας τοπίο κατάλληλο αντικείμενο για καμουφλάζ στις κινήσεις του.
   Σ’ όλους τους ανθρώπους, ακόμα και στους πρωτόγονου ς, είναι γνωστή η αξία χρήσης των αντικειμένων. Στις προηγμένες εμπορευματικές κοινωνίες τα πράγματα φυσικά έχουν και μια άλλη αξία, την ανταλλακτική, όπως συνήθως τη λένε. Στην Ελλάδα εκτός απ’ αυτές τις δύο γνωστές και πολυσυζητημένες αξίες έχει ανακαλυφθεί και μια τρίτη: Η παραλλακτική, που παίζει σημαντικό ρόλο στις έκτακτες περιστάσεις που ζει τόσο συχνά αυτός ο τόπος. Είναι δε η παραλλακτική αξία ενός πράγματος απευθείας ανάλογη της εφευρετικότητας του παραλλάκτη και της αντίληψης του αστυνομικού οργάνου που επιχειρεί να παραπλανήσει. Δηλαδή, όσο πιο ατσίδας είναι ο αστυνομικός, τόσο πιο πειστικό πρέπει να είναι το αντικείμενο που κρατάει ο παραλλάκτης στα χέρια του, για να λειτουργήσει ο νόμος της παραλλαγής.
   Στα Ιουλιανά, πηγαίνοντας ο άνθρωπός μας στις συγκεντρώσεις είναι αλήθεια, πάντα στα άκρα, κρατούσε κι ένα καρπούζι. (Αξία παραλλαγής). Αν γινόταν καμιά φασαρία, γλιστρούσε, δείχνοντας στους αστυνομικούς το καρπούζι: «Είμαι ένας φιλήσυχος άνθρωπος και πάω στο σπίτι μου».
   Πραγματικά, πήγαινε σπίτι, φορούσε πιζάμες, παντόφλες, κι εκεί στη βεράντα, έκοβε το καρπούζι και το ‘τρωγε, (αξία χρήσης πια τώρα), μέχρι που έκανε τις φλούδες του πάπυρο. Αυτό ήταν και το βραδινό του. Τα τελευταία χρόνια, σαβουρώνοντας ό,τι του λάχαινε, είχε παραβαρύνει από σάλτσες κι αποφάσισε να κάνει δίαιτα. Όμως η κοιλιά κρέμονταν πάντα εκεί μπροστά του μακρουλό καρπούζι, κι όσο κι αν έλεγε ν’ αρχίσει την επομένη ασκήσεις, αυτές ποτέ δεν γινόντανε. Βαριόντανε. Βαριόντανε ν’ ασχοληθεί ακόμα και με τα φερ-φορζέ, στολίδι της βεράντας του, γιατί το θέλανε πια ένα πέρασμα λευκή λαδομπογιά. Ήταν και το χρυσόψαρο στη γυάλα, και κάθε τόσο έπρεπε ν’ αλλάξει το νερό, μια ασχολία κι αυτή’ που του φαινόνταν βαρετή.
   Τα τελευταία χρόνια είχε κι αυτός την Καπούη του: Ένα σπιτάκι με βεράντα που έβλεπε προς το βουνό. Αφού έζησε τη μισή ζωή του σε θαλάμους φυλακής και σε τσαντήρια εξορίας, μετά από τόσες στερήσεις, όταν κάποτε βρέθηκε ελεύθερος, μπλέχτηκε με κάτι οικόπεδα, κέρδισε ξαφνικά μερικά λεφτoυδάκια κι αγόρασε αυτό το σπιτάκι όπου και ζούσε μονάχος.
Για παντρειά δεν αποφάσιζε. «Δεν ξέρεις τι γίνεται πάλι», έλεγε κάθε φορά που του φέρναν εκεί την κουβέντα. «ο γάμος σε δένει με τούτον τον κόσμο, ευθύνες, παιδιά. Εγώ έχω ένα παρελθόν κι ένα αβέβαιο μέλλον».
   Κι όμως, έστω χωρίς γάμο μα με μόνο το σπίτι, δημιουργούσε γερό δέσιμο με τούτον τον κόσμο κι αγεφύρωτο χάσμα με το παρελθόν. Γιατί δεν ήταν μόνο οι τέσσερεις τοίχοι στολισμένοι με κάδρα, παράθυρα δίχως κάγκελα και μια πόρτα που την άνοιγε όποτε ήθελε, δεν ήτανε φυσικά αιτίες να ξεκόψει από την παλιά του ζωή μόνον αυτά. Ήταν κι ένα σαλονάκι δανέζικο. Ήταν κι ένα κρεβάτι μ’ αναπαυτικό στρωματέξ. Σόμπα στα χειμωνιάτικα βράδια, ψυγείο για τα καυτά καλοκαίρια, παγάκια, και μια σειρά άλλα ψιλοπράγματα εκ πρώτης όψεως που δεν είχε συναντήσει στους ηρωικούς αλλά τόσο σκληρούς χώρους της νιότης του.
   Είναι αλήθεια, καλά καλά δεν είχε ξεκόψει με το παρελθόν. Όσο μπορούσε συνέχιζε, πηγαίνοντας στις συγκεντρώσεις, παραγγελτικά φυσικά, δίνοντας τακτικά τη συνδρομή του κι ακούγοντας στο πικάπ δίσκους που αποκλειστικά αναφέρονταν σε κείνα τα δύσκολα χρόνια.
   Ήταν ωραία ν’ ακούς στους δίσκους για καημούς και στερήσεις, για μια υπεράνθρωπη προσπάθεια, άσχετα αν δεν κατάληξε κάπου, για μια στάση ηρωική που μετείχε κι ο ίδιος. Ήταν πολύ ωραία να κάθεσαι στη σαιζ λογκ και ν’ αναπολείς ακόμη και τους περασμένους πόνους σου, απαλότεροι τώρα, τυλιγμένοι στο μύθο, σα να μη συνέβηκαν σε σένα τον ίδιο. «Ε, πάει περάσανε όλα. Δύσκολα χρόνια, αλλά είχε μια ομορφιά αυτή η ιστορία». Ήταν καλά μέσα στο σπίτι του με τις αναμνήσεις και το πικάπ’ ήταν πολύ καλά έτσι που ζούσε, τι αρχίσανε πάλι να πάρει ο διάβολος, τι φταίει να παίρνει πάλι μπάλα τους δρόμους;
Ήταν μια χαρά βολεμένος και τώρα το κυνηγητό και πού να πάει; Ποια δύσπιστη πόρτα να χτυπήσει, που όλοι, συγγενείς, γνωστοί, φίλοι, θα είχανε την ίδια αιτία; Πολλοί απ’ αυτούς τώρα θα ‘ταν κιόλας πιασμένοι κι άλλοι ίσως τριγυρίζουν όπως κι ο ίδιος με μια φρατζόλα στο χέρι.
   Έκανε ένα μεγάλο κύκλο μακριά απ’ το κέντρο. Πέρασε Βύρωνα, Δάφνη κι έπεσε στην Καλλιθέα. Ήταν μια καλή άσκηση. Είχε καιρό να περπατήσει τόσο πολύ. Κι ήταν ένα φωτεινό πρωινό, λες επί τούτου φτιαγμένo για ένα μεγάλο περίπατο. Ασυναίσθητα άρχισε να τσιμπάει τη γωνιά της φρατζόλας, ενώ ταυτόχρονα του ‘ρθανε αισιόδοξες, σκέψεις: «Μπα, δεν κρατάει για πολύ αυτή η κατάσταση. Όπου να ‘ναι θα πέσουν».
   Τώρα όποιος θα ‘θελε να ψιλοκοσκινίσει αυτό το απόφθεγμα θα παρατηρούσε ότι η αοριστία της πρώτης πρότασης συνεχίζεται μέσα στη δεύτερη κι αυτό οφείλεται στη χρησιμοποίηση τρίτου προσώπου. Βέβαια, η χρήση πρώτου προσώπου και μάλιστα ενικού αριθμού στη συγκεκριμένη περίπτωση, θέλει καρδιά και προσωπική προπαρασκευή για τέτοιο ενδεχόμενο.
«Πώς θα πέσουν;» άκουσε μια φωνή μέσα του, «όπως τα ώριμα φρούτα
από μόνα τους ή τινάζοντας το δέντρο γερά;». «Θα τους ρίξει ο λαός», διόρθωσε πικραμένος λιγάκι, γιατί ήτανε δεδομένο ότι θεωρούσε τον εαυτόν του ένα μ’ αυτό το λαό κι επομένως δεν έβγαζε την ουρά του απ’ έξω. Ναι, αλλά τότε, έπρεπε να κινηθεί προς το κέντρο εκεί που μπορούσε να διαδραματιστούν γεγονότα, να συμμετάσχει σ’ αυτά ή μήπως πίστευε στη θεωρία της πρωτοπορίας (τα στελέχη χρειάζονται) κι έπρεπε να φυλαχτεί;
«Δεν μπορώ» σκέφτηκε, «προς το κέντρο δεν πάνε τα πόδια μου. Όσο κι αν το βλέπω σωστό, μου είναι αδύνατο. Ας ενεργήσουν οι άλλοι, ας κατεβούνε στο κέντρο οι νέοι».
Είχε φτάσει σε μια περιοχή που κατοικούσε μια μακρινή εξαδέλφη του. Δίστασε να πάει προς το σπίτι της. Όμως το στόμα του ήταν πικρό απ’ τα τσιγάρα και του χρειαζόντανε ένας καφές. Τελικά τ’ αποφάσισε.

- Τι γίνεται; ρωτούσε της ξαδέρφης ο άντρας, γερό παλικάρι και γερό μεροκάματο.
- Τι γίνεται; ρώτησε κι ο ίδιος μην ξέροντας τι ν’ απαντήσει.
- Θα ‘χει την Κυριακή ποδόσφαιρο άραγε;
- Πού να ξέρω; είπε εκείνος που ερχόνταν απ’ έξω.
- Τι μας βρήκε! Τι μας βρήκε! έκανε απελπισμένος ο άλλος κι έπιασε
το μέτωπό του. Έχεις και το ραδιόφωνο, μόνο εμβατήρια παίζει. Για τα γήπεδα τίποτε.

Ο δικός μας ρούφηξε καυτό τον καφέ του, προσπαθώντας να γλιτώσει το γρηγορότερο από της εξαδέλφης τον άντρα κι από τα άσματα του ραδιοφώνου, και πετάχτηκε πάλι στο δρόμο, αυτή τη φορά μ’ ένα νευρικό, σβέλτο βήμα. Πρώτη φορά περπατούσε μ’ αυτό τον τρόπο κι απορούσε κι ο ίδιος όταν τσάκωσε τον εαυτό του να δουλεύει μέσα του το εμβατήριο, θα μπορούσε να πει πως το σιγομουρμούριζε κιόλας;

Το πυροβολικό, το πυροβολικό,
το πυροβολικό, πολύ το αγαπώ.

   Παρατήρησε ότι κι ένας άλλος άνθρωπος που βάδιζε μπρος του πήγαινε με τον ίδιο ρυθμό, τον ίδιο βηματισμό, λες και μικροσκοπικά μεγάφωνα κολλημένα εκεί δίπλα στ’ αυτιά του μετέδιδαν το γνωστό εμβατήριο. Ήταν φορτωμένος μια τσάντα φίσκα με τρόφιμα κι αυτό κάθε φορά τον έκανε να χάνει το βήμα του. Όμως αμέσως ένα πηδηματάκι κουτσό, και το έβρισκε. Τον πήρε από πίσω. Δύο τετράγωνα παραπέρα τον ρούφηξε μια πόρτα. Αυτόν θα τον περίμενε ίσως μια γυναίκα με τα νυχτικά, ο απέναντι γείτονας για κανένα ουζάκι, ο μπατζανάκη ς μ’ έτοιμο στρωμένο το τάβλι. Τίποτε δεν άλλαξε γι’ αυτόν. Μόνο ένα κουτσό βηματάκι κι αμέσως ήτανε με το ρυθμό της ημέρας κι αυτό του επέτρεπε να κοιμάται στο σπίτι του.
   Γιατί λοιπόν να μην κάνει κι ο ίδιος αυτή τη μικρή προσαρμογή, πάντα θα περπατούσε παράταιρα; Ένα τίποτε είναι η αποδοχή της κατάστασης κι έπειτα γυρίζεις στο σπίτι σου. Βέβαια μπορεί εκεί να μην τον περίμενε μια γυναίκα με το νυχτικό, ένας μπατζανάκη ς, οι γείτονες να κάνουν παρέα, όμως είχε εκείνο το ψαράκι στη γυάλα, και ποιος θα του αλλάζει το νερό; Είναι μια ζωούλα κι αυτό, έχει ευθύνη. Το φαντάζονταν να κόβει βόλτες στο στενό χώρο της γυάλας. Έκανε όλο χάρη κινήσεις, δείχνοντας τη χρυσή του κοιλιά, πότε τα πλαϊνά του πτερύγια. Το στόμα του ανοιγόκλεινε ρυθμικά. Και ξαφνικά η αναπνοή του γινόντανε γρήγορη, ασφυκτιούσε. Τώρα σπαρτάραγε, πνίγονταν, έπεφτε μολύβι το σώμα του στον πάτο της γυάλας.
   Έβγαλε το μαντίλι απ’ την κωλότσεπη και σφούγγισε το ιδρωμένο του μέτωπο. «Δε γίνεται» σκέφτηκε, «πρέπει να πάω». Έπρεπε να νοιαστεί το ψαράκι. Το μόνο που μπορούσε να κάνει αυτή την κρίσιμη μέρα ήταν ν’ αλλάξει στο ψάρι νερό. Για τ’ άλλα τα σοβαρά και μεγάλα, δεν είχε δύναμη.
   Επέστρεφε μέσα στο απριλιάτικο απόγευμα σπίτι του κι ήταν παρμένη η απόφαση. Εκεί θα κλειδώνονταν κι ας έρχονταν από εκεί να τον πάρουν.
Σουρουπώνοντας έμπαινε στην Καισαριανή.


Camly - A Responsive Blogger Theme, Lets Take your blog to the next level.

This is an example of a Optin Form, you could edit this to put information about yourself.


This is an example of a Optin Form, you could edit this to put information about yourself or your site so readers know where you are coming from. Find out more...


Following are the some of the Advantages of Opt-in Form :-

  • Easy to Setup and use.
  • It Can Generate more email subscribers.
  • It’s beautiful on every screen size (try resizing your browser!)
Subscribe Via Email

Subscribe to our newsletter to get the latest updates to your inbox. ;-)

Your email address is safe with us!